Μουσική .

Αποφάσισα να κάνω την ανάρτηση αυτή, διότι ένας καλός φίλος χτες μου έδωσε το έναυσμα να γράψω κάτι για αυτό...Έδειχνε προβληματισμένος. Αρχικά ομολογώ πως με μπέρδεψε,και δεν προβλημάτισα τον εαυτό μου. Υστερα όμως, κατάλαβα. Πόσο δίκιο έχεις!!


Μου μίλησε για τη μουσική,και τη μαγεία της. Μου είπε πως...ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ.


Εγώ κάπως έτσι βλέπω τη μουσική...


Μουσική είναι συναισθήματα.
Μουσική είναι έκφραση .
Μουσική είναι Ζωή .
Μουσική είναι αγάπη .
Μουσική είναι λόγια .
Μουσική είναι αναστεναγμός .
Μουσική είναι βροχή .
Μουσική είναι πόνος .
Μουσική είναι φως .
Μουσική είναι αέρας .
Μουσική είναι σκέψεις .
Μουσική είναι ουρανός .
Μουσική είναι έκσταση .
Μουσική είναι θάλασσα .
Μουσική είναι Ευτυχία .
Μουσική είναι παιχνίδι .
Μουσική είναι χορός .
Μουσική είναι όνειρα .
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ .


Όλα αυτά ενώνονται και γίνονται μαγεία. Ο ήχος, η αρμονια, η μελωδία, οι λέξεις, οι ψίθυροι, τα ουρλιαχτά, οι κραυγές...


Φίλε,τώρα κατάλαβα το χάος που ένιωθες τη χθεσινή νύχτα...Κατάλαβα γιατί δεν μπορούσες να εκφράσεις όσα ένιωσες...Και τούτα δω είναι απλά ένα μικροσκοπικό κομμάτι του πόσα πράγματα είναι μουσική...Και συνειδητοποίησα γιατί είπες πως νιώθεις μικρος μπροστα σ'ολο αυτο...


Για το Λεωνίδα .

Υπαρχουν χρυσοψαρα εδω?

Με βαση αυτο το τραγουδι και με το συνδυασμο καποιων μικρων αλλα ουσιαστικων συζητησεων...καταφερα μεσα σε τοσα λιγα,μικροσκοπικα δευτερολεπτα να αλλαξω την κοσμοθεωρια μου.Η τουλαχιστον ενα μερος της!


Λοιπον...αγαπημενος στιχος στο τραγουδι...

Εσύ δεν ήσουνα που μίλαγες για ιπτάμενες στιγμές;

κι οταν οι στιγμες δεν καταφερουν να γινουν παντοτινες αναμνησεις...χανεται η μαγεια ολη...ιπταμενες στιγμες λοιπον..

Ετσι αποφασισα να μην αφησω αλλο χρονο . Το παρελθον ειναι ο οδηγος του μελλοντος,σωστα?

Υπαρχει προοδος μονο οταν καταφερεις να καταλαβεις τι ειναι αυτο που σε ματωνει και να το σκοτωσεις και να το προσπερασεις.Δυσκολο μεν,αλλα εφικτο .

Ειναι μικρες στιγμες που γινονται μεγαλες αναμνησεις . Ειναι στιγμες που τις ερτωτευεσαι . Και ειναι και ατομα που αξιζουν .

Γιατι οσοι σε κανουν να ξεχνιεσαι, ειναι σημαντικοι . Γιατι οταν νιωθεις ασφαλεια μεσα σε δυο χερια, κλεινεις τα ματια σου και δημιουργεις εναν μικρο παραδεισο .

Ελεγα πως ειχα εγκαταλειψει τα δυνατα συναισθηματα . Μουφες!Ολα μια ιδεα ειναι,και κοιτα να τη ζησεις!

Η ιστορια μοιαζει να επαναλαμβενεται.Πεφτεις,πεφτεις και επειτα οπ!Βρηκες την ακρη...

Και υπαρχουν πολλα χρυσοψαρα εκει . . .

(για το ατομο που μου εβαλε ξανα μυαλο . Μην με αφησεις μονη, το υποσχεθηκες..)

Μετανιωνοντας.

Αποφασισα σημερα να μη γραψω πολλα...Μονο να γραψω πως αλλαζουν ολα τα πιστευω των ανθρωπων μεσα σε λιγα δευτερολεπτα.Απο μια κατασταση.Απο μια φραση.Απο μια ΛΕΞΗ.


Παντα ηθελα να πιστευω πως ειναι καλυτερο να μετανιωνεις για πραγματα που δεν εκανες.Ελα ομως που εχω μετανιωσει για πραγματα που εκανα.Σαφως,τοτε νομιζα πως τα ηθελα πραγματικα,νομιζα πως τα πραγματα παντα θα παραμενουν στασιμα.Μετανιωσα για οσα ειπα.Για οσα ΣΟΥ ειπα.


Οταν κατανοησεις την ψευτια των ανθρωπων και κυριως την υποκρισια τους για να καταφερουν να σε χειραγωγησουν,κατανοεις και τι πορεια θα ακολουθησεις εσυ ο ιδιος.Προσπαθησα να σου μοιασω.Να πληγωσω ανθρωπους και να μισησω τον εαυτο μου οσο κανεις αλλος.Ισως τα καταφερα.Αλλα καταφερα τελικα να μισησω εσενα περισσοτερο απ'ολους.


Και το ερωτημα ειναι...προσπαθησαμε ποτε να τα καταφερουμε να συνυπαρχουμε?
Ηταν αμοιβαιο ολο αυτο?





at least we were together
holding hands
flying through the sky
sky

touch your hand
you touch the back of my hand
so many empty nights
just waiting for this, for this
standing there
all heading downsteam
unsteady island
we hear nothing, nothing


Τουλαχιστον υπηρξαμε μαζι,να κρατιομαστε χερι-χερι,να πεταμε στον ουρανο...

Πραγματικοτητα .

Οι ανθρωποι πια προσπαθουν να ξεφυγουν απο την πραγματικοτητα . 
Νομιζουν πως ειναι δυσκολη, και ολοενα την αποφευγουν . Για δες, δεν μπορεις να μετρησεις ποσους κοσμους εχουν δημιουργησει σημερα ολα αυτα τα μικρα μυαλουδακια . Φοβουνται πολυ . Ισως επειδη θελουν να κατακτησουν πραγματα μεγαλυτερα των δυνατοτητων τους, και ξερουν πως στο τελος θα πονεσουν . Ισως παλι επειδη εχουν τυφλωθει . 


Οι ανθρωποι πια δειχνουν να μην εχουν αισθηματα .
Δεν ξερουν τι ειναι αγαπη, η απορριψη μοιαζει να μην τους πληγωνει, δημιουργουν ψευτικες λυπες για να αποκτησουν παρηγορια ως συντροφια . Εστω κι αν εχουν, μοιαζουν τοσο φτωχοι στις λεξεις, που εκφραζονται με φρασεις δανεικες . Δεν θελουν να μενουν μονοι, ομως ξερουν πως θα προτιμουσαν να το εκαναν .


Οι ανθρωποι πια δεν εχουν ονειρα .
Τα ονειρα ανηκουν στο παρελθον . Τωρα ονειρο λεγεται η καθε προστυχη σκεψη, ο,τι μπορει να εντυπωσιασει και καθε απατη που σκαρωνει το μυαλο . Γιατι ολοι φοβουνται τα λαθη και την αποτυχια? 


Οι ανθρωποι πια δεν εχουν ιδανικα .
Τα μεσα μαζικης επικοινωνιας εχουν καταστρεψει τον κοσμο μας . Λαθος προτυπα, λαθος αποψεις, λαθος ιδανικα . Κανενας δε νοιαζεται για τις υγιεις συζητησεις, την ανταλλαγη αποψεων και σκεψεων . Καθενας κυνηγα τη δημοσιοτητα για λαθος σκοπο, μιλαει ασταματητα χωρις να δινει σεβασμο στους υπολοιπους και θελει να αναδειξει μονο το προσωπο του και οχι τα ιδανικα του .

Οι ανθρωποι πια σταματησαν να ειναι ανθρωποι, παρα μονο αβουλα οντα που δε συγκινουνται και δεν εκφερουν αποψη.


Αυτος ειναι ο κοσμος που ηθελες να ζεις?

Παραξενοι Ανθρωποι...

Οι ανθρωποι στις μερες μας γινονται ολοι και πιο παραξενοι,κανοντας και μενα την ιδια ακομα πιο παραξενη.Καποτε ολοι θελαμε να βοηθησουμε ο ενας τον αλλον.Ειχαμε τις παρεες μας και σχολιαζαμε χαριτολογωντας τους διπλανους.Τωρα πια δεν υπαρχουν παρεες.Τωρα πια τα πειραγματα και οι πλακες ειναι αληθινες κακιες,που ειναι βαθια ριζωμενες στις ψυχες των ανθρωπων.Ολοι ψαχνουν να βρουν το ελλατωμα του αλλου,για να κρυψουν το δικο τους και να φανουν δυνατοι.Φαινεται πως ολοι εγιναν μισανθρωποι.Το μοναδικο ενδιαφερον των ανθρωπων σημερα ειναι η "εικονα" που θα δωσουν σε ολους.Για μια "εικονα" πραττουν οσα πραττουν. Οι ηθικες αξιες μοιαζουν να εχουν χαθει.Πληγωνομαι καθε μερα ολο και πιο πολυ,ανακαλυπτωντας πως το συμφερον ειναι πιο σημαντικο απο τις διαπροσωπικες σχεσεις των ανθρωπων. Με ποναει οταν σκεφτομαι πως πρεπει να πραξω διαφορετικα απο αυτο που θελω,εξαιτιας του πουρατινισμου που επικρατει στη συγχρονη κοινωνια. Οσο παμε και χειροτερευουμε.Κανεις πια δεν θελει να μιλαει για τις βαθυτερες εννοιες της ζωης.Τα παντα μοιαζουν ευκολα.Ολοι καταντησαν μοναχοφοβικοι.Ο ρομαντισμος πεθανε,τη θεση του πηρε ο κυνισμος.Οταν σε ρωταω τι ειναι ευτυχια,στο μυαλο σου φερνεις τα υλικα αγαθα.Ισως αλλωστε,μεγαλωσες ετσι.Ισως ομως,εσυ ο ιδιος να το διαλεξες.Η ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ,Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ.


Προχτες,καταλαβα πολλα.Ο,τι μα ο,τι και να κανεις,κατακρινεται.Η εμπιστοσυνη εχει χαθει.Καθενας κοιταει να σε βγαλει κακο.Να σε μειωσει.Δεν μπορω να κατανοησω αυτο το σκεπτικο.Κανεις δεν ξερει να κανει διαλογο.Ολοι πεφτουν πανω σου,να σε φανε.Οπως αλλωστε και στα τηλεοπτικα παραθυρα των ειδησεων.Κανενα αποτελεσμα,απλα συγχυση.Σιχαθηκα τον κοσμο και τις αντιληψεις του.


Και καπως ετσι,κατεληξα στο εξης συμπερασμα:κανε αυτο που θες,αρκει να το θες με ολο σου το ειναι.Εχε εμπιστοσυνη μονο στον εαυτο σου και σε κανεναν αλλο.Ειναι ο μονος που σε ξερει και εχει τη δυνατοτητανα σε βοηθησει.Κρατα για σενα ολα σου τα μυστικα.Μην δινεις σημασια στα σχολια των υπολοιπων.Εχε δικη σου αποψη,μην πας με το πληθος.Εισαι απροστατευτος,αλλα δυνατος.Μην φοβασαι η μοναξια.


Ναι,μικρη,θα τα καταφερεις,νομιζω.Δεν θα τους αφησεις να σε ματωνουν πια...

Με κρατησες σφιχτα-Ονειρα.

Παντα σε σκεφτομαι πριν πεσω για υπνο.
Χτες ειδα ενα ονειρο διαφορετικο,παραξενο.
Παντα σε κατηγορουσα οτι δεν με αγκαλιαζες οσο ηθελα.Δεν με αγκαλιαζες συχνα.Δεν με κρατουσες σφιχτα.
Ειχα ερθει,λεει,στα μερη σου.
Σε ενα κλαμπ,δυνατη μουσικη,κοσμος πολυς να διασκεδαζει.Δεν ειμασταν μαζι.Ποτε δεν ειμασταν μαζι μπροστα στον κοσμο.Ησουν με κεινη.Την κοιταξες για καμποσο και γυρισες σε μενα.
<<Παμε καπου πιο ησυχα.Θελω να σου μιλησω.>>,ειπες και με αρπαξες,λεει.
<<Τι θες να μου πεις?>>ρωτησα.
Παντα με φοβιζουν οι αποτομοι ανθρωποι.
Δεν θυμαμαι καλα τι ειπαμε.Παντα λογια ασαφη,που ποτε δεν ξεδιαλυνουν τα πραγματα.Και οι δυο παραξενοι χαρακτηρες.Δυνατοι.
Δεν ηθελα να πω πολλα,νομιζω.Δεν ηθελα τιποτα αλλο.Εκλεισα τα ματια μου και σε πηρα αγκαλια.
Δεν αντισταθηκες.Με εσφιξες.Για πρωτη φορα.Τα λεπτα μου φανηκαν χρονια.Το να νιωθεις σιγουρια,ειναι ομορφο συναισθημα.
Επειτα εφυγες.Με εκεινη.
Ξυπναω σκεπτομενη τα χερια σου να με αγκαλιαζουν με αυτον τον τροπο.Φαινοταν αληθινο.ΗΤΑΝ αληθινο.
Δεν πρεπει να το σκεφτομαι.Δεν πρεπει να ΣΕ σκεφτομαι.
Ξυπνησα.Ναι,ξυπνησα.Τιποτα δεν εγινε.Ελα,μην το σκεφτεσαι μικρη.Δεν ηταν τιποτα.
Ενα ονειρο ηταν.Ακομα και στα ονειρα μονη μου μενω στο τελος...

Ρε μαλακα κοιτα με.Ειμαι εδω.Και μαλλον παντα θα ειμαι.Για σενα μονο.
Ρε μαλακα με ακους?Ασε με απλα να ακουσω τη φωνη σου.Τοσο χαρακτηριστικη,τοσο οικεια...
Ρε μαλακα με καταλαβαινεις?Ελα και βγαλε με απο τη θλιψη μου.Οπως συνηθιζες να κανεις.
Ρε μαλακα με θυμασαι?Ημουν αυτη που καποτε ελεγες πως χαιρεσαι να βλεπεις.
Ρε μαλακα υπαρχω για σενα.


Ποτε δεν εμαθα το λαθος μου.Εισαι τοσο γλυκο και ομορφο λαθος...Προσπαθεις καποια στιγμη να τα ξεχασεις ολα,και ζεις με την ψευδαισθηση πως ετσι μπορεις να προχωρησεις.Και ομως.Ερχεται παντα η στιγμη που τιποτα δεν εχεις ξεχασει και ολα γυριζουν παλι στο μυαλο σου.Σε τσακιζουν.Μακαρι να μπορουσα να κρυφτω καπου...Σ'ενα μερος που δεν θα υπαρχουν αναμνησεις και θα ναι παντα ανοιξη.


Μακαρι να τα διαβαζες ολα τουτα.Τουλαχιστον να ηξερες πως εισαι ακομα εδω μεσα,στο χαζοκεφαλι μου.Να εβλεπες πως μετα απ'ολα αυτα,εγω σαν ηλιθια ακομα νοσταλγω τις στιγμες μας.Ωρες ωρες ελπιζω να πονας,οπως εγω καποτε.Αλλες παλι σε θελω ευτυχισμενο.Μπορουσα να στα χαρισω εγω ολα αυτα.Μα για κοιτα...Προτιμησες τη μιζερια σου.


Δεν βγαζουν πια νοημα οι σκεψεις μου.Μακαρι να μασταν αγκαλια.
Ω,δικε μου.Εγω ποτε δεν πιστευα στις ρομαντικες ιστοριες.Ηθελα παντα να το παιζω αντρακι,και δυνατη.Και ως καπου τα καταφερα.Μετα ομως τι γινεται??Μπαινει στη μεση το συναισθημα.Για να σε δω τωρα μικρη,αν θα το παιξεις γενναια.Το παιχνιδι θα το χανεις μια ζωη αν συνεχισεις ετσι.


Μαθε να εισαι δυνατος.Να νιωθεις δυνατος.Να εισαι εκει,για τον εαυτο σου μονο.Μην αφησεις ΚΑΝΕΝΑΝ να σε πληγωνει.


Υστερογραφο:αν εισαι καπου εκει εξω και με θυμασαι ακομα...δεν ξερω αν σ'αγαπαω ακομα...ομως καταλαβα πως καποτε το ενιωσα εντονα αυτο.