You're turning into something you're not.

Γιατί έρχεται κάποιος, σε κλωτσάει και σε ρίχνει μέσα σε ένα πηγάδι.  Ήταν φορές που, πάλευες καιρό να βγεις από κει μέσα, και δεν έβλεπες την ώρα να γυρίσεις πάλι πίσω. Έπειτα, πάλι θα βρισκόταν κάποιος, για να κάνει την ίδια δουλειά. Άλλες φορές αργούσες να βγεις απ'το πηγάδι, άλλες πάλι επιδίωκες να ρίξεις άλλους μέσα σε αυτό. Έλα όμως που μια μέρα έγινε κάτι ξαφνικό. Ήρθε ένα μεγάλο μαύρο σύννεφο, γεμάτο εγωισμό και σε κλώτσησε δυνατά μέσα στο πηγάδι. Ξάφνου, θεριεύεις, βάζεις τα δυνατά σου και βγαίνεις για ακόμη μια φορα. Όμως αυτή τη φορά δε γυρνάς πίσω...Αυτή τη φορά παίρνεις διαφορετικό δρόμο. Και αρχίζεις να ξεχνάς αυτόν που ήξερες ως τώρα. Κάθε αρχή και δύσκολη δεν λένε άλλωστε; 

Αν τύχει και το διαβάσεις αυτό,θυμήσου πως με πλήγωσες, μα δεν σου έδειξα τα σημάδια για να το καταλάβεις. Λένε ότι αυτός που πληγώνει, πονάει περισσότερο από αυτόν που πληγώνεται...Μακάρι να μην είναι έτσι όμως. Τόσο καιρό έμαθα να είμαι δυνατή, και αν δεν το έχω, τελικά, καταφέρει αυτό, τουλάχιστον έμαθα να φαίνομαι δυνατή. Καλύτερα είναι έτσι τα πράγματα σου είχα πει, θυμάσαι; Ας παραμείνουν έτσι λοιπόν. Και ας με βασανίζει ένα μεγάλο γιατί...

 Γιατί είχα και έχω πάντα την τάση να συνδέω άτομα και καταστάσεις με μουσικές...

Changes . . .

Πώς έχουν αλλάξει έτσι όλα...
Οι παρέες...Τα μέρη...Οι μουσικές...Οι αντιλήψεις...Εμείς οι ίδιοι...


Θαρρούσαμε πως μόνο εμείς είχαμε όνειρα μεγάλα...Πειστήκαμε...
Μα δες πως λάθος είμασταν...


Διώχνεις ανθρώπους μακριά σου,ενώ ξέρεις πως δίπλα σου θες να τους έχεις .
Επηρέαζεσαι από γνώμες φιλικών προσώπων . . .


Δες...Τώρα φεύγεις όλο και πιο μακριά...Να ξεφύγεις από τι;
Από το όνειρα που βλέπεις να καταστρέφονται;


Από εγωισμό και φόβο μήπως ανακαλύψουν και οι άλλοι τις κρυφές επιθυμίες σου;
Ή μήπως από ανάγκη. . .


Μπορεί και να μη θέλω να γίνουν τα πράγματα όπως κάποτε . . .
Μπορεί και να θέλω να τα αλλάξω όλα . .. 


Το σίγουρο είναι πως κάποια πράγματα θέλουν δύναμη να τα ξεκινήσεις πάλι απ' την αρχή . . .
Και ίσως δε μου απόμεινε όση χρειάζεται . . .


Μακάρι να έχεις εσύ κάμποση . . .
Εγώ βάζω τη θέληση . . .


Αν μπορείς, μείνε . . . 


Mόνο μη γίνεις σκιά . . .

Αδυναμία .

Κι εγώ που δε σε γνώριζα μα πάντα σ αγαπούσα
κι εγώ που σε φοβόμουνα και στη σκιά σου ζούσα
είχα ένα ψέμα για να ζω και εκτοξευμένος στο κενό
δε μπόρεσα να θυμηθώ γιατί πονούσα ...


Προδοσία;
Μα όχι, έχεις φύγει .
Ώρες ώρες πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτομαι εκείνο το μέρος...
Πάντα σκοτεινό . 
Πόσα ψέματα ειπώθηκαν άραγε εκεί, μα και πόσες αλήθειες ...
Δε σε θυμάμαι ... 
Η εικόνα ξεθώριασε ...
Ο ήχος σταμάτησε ...


Δεν θα αφήσω αυτά τα δάκρυα να κυλήσουν...Δεν πρέπει...


Όμορφη βραδιά απόψε...Κρυώνω...


(Αδυναμία. Στιγμές αδυναμίας. Αυτό είναι όλο. Μπορεί και φόβος . Μα ποιος δε φοβάται τις αναμνήσεις....)

Μουσική .

Αποφάσισα να κάνω την ανάρτηση αυτή, διότι ένας καλός φίλος χτες μου έδωσε το έναυσμα να γράψω κάτι για αυτό...Έδειχνε προβληματισμένος. Αρχικά ομολογώ πως με μπέρδεψε,και δεν προβλημάτισα τον εαυτό μου. Υστερα όμως, κατάλαβα. Πόσο δίκιο έχεις!!


Μου μίλησε για τη μουσική,και τη μαγεία της. Μου είπε πως...ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ.


Εγώ κάπως έτσι βλέπω τη μουσική...


Μουσική είναι συναισθήματα.
Μουσική είναι έκφραση .
Μουσική είναι Ζωή .
Μουσική είναι αγάπη .
Μουσική είναι λόγια .
Μουσική είναι αναστεναγμός .
Μουσική είναι βροχή .
Μουσική είναι πόνος .
Μουσική είναι φως .
Μουσική είναι αέρας .
Μουσική είναι σκέψεις .
Μουσική είναι ουρανός .
Μουσική είναι έκσταση .
Μουσική είναι θάλασσα .
Μουσική είναι Ευτυχία .
Μουσική είναι παιχνίδι .
Μουσική είναι χορός .
Μουσική είναι όνειρα .
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ .


Όλα αυτά ενώνονται και γίνονται μαγεία. Ο ήχος, η αρμονια, η μελωδία, οι λέξεις, οι ψίθυροι, τα ουρλιαχτά, οι κραυγές...


Φίλε,τώρα κατάλαβα το χάος που ένιωθες τη χθεσινή νύχτα...Κατάλαβα γιατί δεν μπορούσες να εκφράσεις όσα ένιωσες...Και τούτα δω είναι απλά ένα μικροσκοπικό κομμάτι του πόσα πράγματα είναι μουσική...Και συνειδητοποίησα γιατί είπες πως νιώθεις μικρος μπροστα σ'ολο αυτο...


Για το Λεωνίδα .

Υπαρχουν χρυσοψαρα εδω?

Με βαση αυτο το τραγουδι και με το συνδυασμο καποιων μικρων αλλα ουσιαστικων συζητησεων...καταφερα μεσα σε τοσα λιγα,μικροσκοπικα δευτερολεπτα να αλλαξω την κοσμοθεωρια μου.Η τουλαχιστον ενα μερος της!


Λοιπον...αγαπημενος στιχος στο τραγουδι...

Εσύ δεν ήσουνα που μίλαγες για ιπτάμενες στιγμές;

κι οταν οι στιγμες δεν καταφερουν να γινουν παντοτινες αναμνησεις...χανεται η μαγεια ολη...ιπταμενες στιγμες λοιπον..

Ετσι αποφασισα να μην αφησω αλλο χρονο . Το παρελθον ειναι ο οδηγος του μελλοντος,σωστα?

Υπαρχει προοδος μονο οταν καταφερεις να καταλαβεις τι ειναι αυτο που σε ματωνει και να το σκοτωσεις και να το προσπερασεις.Δυσκολο μεν,αλλα εφικτο .

Ειναι μικρες στιγμες που γινονται μεγαλες αναμνησεις . Ειναι στιγμες που τις ερτωτευεσαι . Και ειναι και ατομα που αξιζουν .

Γιατι οσοι σε κανουν να ξεχνιεσαι, ειναι σημαντικοι . Γιατι οταν νιωθεις ασφαλεια μεσα σε δυο χερια, κλεινεις τα ματια σου και δημιουργεις εναν μικρο παραδεισο .

Ελεγα πως ειχα εγκαταλειψει τα δυνατα συναισθηματα . Μουφες!Ολα μια ιδεα ειναι,και κοιτα να τη ζησεις!

Η ιστορια μοιαζει να επαναλαμβενεται.Πεφτεις,πεφτεις και επειτα οπ!Βρηκες την ακρη...

Και υπαρχουν πολλα χρυσοψαρα εκει . . .

(για το ατομο που μου εβαλε ξανα μυαλο . Μην με αφησεις μονη, το υποσχεθηκες..)

Μετανιωνοντας.

Αποφασισα σημερα να μη γραψω πολλα...Μονο να γραψω πως αλλαζουν ολα τα πιστευω των ανθρωπων μεσα σε λιγα δευτερολεπτα.Απο μια κατασταση.Απο μια φραση.Απο μια ΛΕΞΗ.


Παντα ηθελα να πιστευω πως ειναι καλυτερο να μετανιωνεις για πραγματα που δεν εκανες.Ελα ομως που εχω μετανιωσει για πραγματα που εκανα.Σαφως,τοτε νομιζα πως τα ηθελα πραγματικα,νομιζα πως τα πραγματα παντα θα παραμενουν στασιμα.Μετανιωσα για οσα ειπα.Για οσα ΣΟΥ ειπα.


Οταν κατανοησεις την ψευτια των ανθρωπων και κυριως την υποκρισια τους για να καταφερουν να σε χειραγωγησουν,κατανοεις και τι πορεια θα ακολουθησεις εσυ ο ιδιος.Προσπαθησα να σου μοιασω.Να πληγωσω ανθρωπους και να μισησω τον εαυτο μου οσο κανεις αλλος.Ισως τα καταφερα.Αλλα καταφερα τελικα να μισησω εσενα περισσοτερο απ'ολους.


Και το ερωτημα ειναι...προσπαθησαμε ποτε να τα καταφερουμε να συνυπαρχουμε?
Ηταν αμοιβαιο ολο αυτο?





at least we were together
holding hands
flying through the sky
sky

touch your hand
you touch the back of my hand
so many empty nights
just waiting for this, for this
standing there
all heading downsteam
unsteady island
we hear nothing, nothing


Τουλαχιστον υπηρξαμε μαζι,να κρατιομαστε χερι-χερι,να πεταμε στον ουρανο...

Πραγματικοτητα .

Οι ανθρωποι πια προσπαθουν να ξεφυγουν απο την πραγματικοτητα . 
Νομιζουν πως ειναι δυσκολη, και ολοενα την αποφευγουν . Για δες, δεν μπορεις να μετρησεις ποσους κοσμους εχουν δημιουργησει σημερα ολα αυτα τα μικρα μυαλουδακια . Φοβουνται πολυ . Ισως επειδη θελουν να κατακτησουν πραγματα μεγαλυτερα των δυνατοτητων τους, και ξερουν πως στο τελος θα πονεσουν . Ισως παλι επειδη εχουν τυφλωθει . 


Οι ανθρωποι πια δειχνουν να μην εχουν αισθηματα .
Δεν ξερουν τι ειναι αγαπη, η απορριψη μοιαζει να μην τους πληγωνει, δημιουργουν ψευτικες λυπες για να αποκτησουν παρηγορια ως συντροφια . Εστω κι αν εχουν, μοιαζουν τοσο φτωχοι στις λεξεις, που εκφραζονται με φρασεις δανεικες . Δεν θελουν να μενουν μονοι, ομως ξερουν πως θα προτιμουσαν να το εκαναν .


Οι ανθρωποι πια δεν εχουν ονειρα .
Τα ονειρα ανηκουν στο παρελθον . Τωρα ονειρο λεγεται η καθε προστυχη σκεψη, ο,τι μπορει να εντυπωσιασει και καθε απατη που σκαρωνει το μυαλο . Γιατι ολοι φοβουνται τα λαθη και την αποτυχια? 


Οι ανθρωποι πια δεν εχουν ιδανικα .
Τα μεσα μαζικης επικοινωνιας εχουν καταστρεψει τον κοσμο μας . Λαθος προτυπα, λαθος αποψεις, λαθος ιδανικα . Κανενας δε νοιαζεται για τις υγιεις συζητησεις, την ανταλλαγη αποψεων και σκεψεων . Καθενας κυνηγα τη δημοσιοτητα για λαθος σκοπο, μιλαει ασταματητα χωρις να δινει σεβασμο στους υπολοιπους και θελει να αναδειξει μονο το προσωπο του και οχι τα ιδανικα του .

Οι ανθρωποι πια σταματησαν να ειναι ανθρωποι, παρα μονο αβουλα οντα που δε συγκινουνται και δεν εκφερουν αποψη.


Αυτος ειναι ο κοσμος που ηθελες να ζεις?